Yazarlardan
Şafak Göktürk

İRAN VE SAVAŞ III

17 Mart 2026
PAYLAŞ

“Çanlar kimin için çalıyor?”

Dünya, asimetrik güçler savaşının zaman boyutu pazarlığı üzerinden sürdürülmesine tanık oluyor. İki taraf için de maksat savaşı uzatmak değil. İkisinin de ona takati yok. Sadece, zaman baskısını karşı tarafa yansıtmaya çalışıyorlar.
Buna, esasen başlamış müzakere süreci de diyebiliriz. Arka kapı diplomasisi tahminleri bir tarafa, bizatihi kullanılan savaş araç ve yöntemleri bu müzakerenin ta kendisi. Savaş ve müzakere iç içe geçmiş durumda ve birbiri üzerinden yürüyor. Aslında ABD, daha önce iki kez görüşmeler sürerken saldırı başlatarak bu yolu açmış oldu.
ABD ve İsrail tahrip gücüne, İran dayanma gücüne yaslanıyor. Birincilerin silah ve teknoloji üstünlüğü tartışılmaz. Sürdürdükleri savaş, taktik anlamda, çok başarılı. İran rejimi bu savaşı kaybediyor. Ancak, birinciler de savaşı stratejik olarak kazanamıyor.
Trump yönetimi, İran’ın etkisinin yapabileceklerinden çok yaptırmayacaklarına dayandığını göremedi. İran, Anadolu gibi, sıradağlarla zırhlanmış, derin bir ülke. Körfez ülkeleri ise karşısına çizgi halinde dizilmiş. Hürmüz Boğazı’nın güvenliği, savaş halinde, ihtiyarında. Bu kapasitesi, İran-Irak savaşında yeterince sınanmıştı. Bugün, basit sayılabilecek SİHA’larının hava savunma sistemlerini aşabilen birkaç tanesi bile Körfez’in güvenliğini, dolayısıyla ekonomik hayatiyetini sorgulatabiliyor, deniz ve hava trafiğini kesebiliyor. Uluslararası Enerji Ajansı olağanüstü bir adımla, stratejik rezervlerinin musluğunu açarak petrol fiyatındaki tırmanışı durdurmaya yelteniyor, İran, patlayıcı yüklü iki iptidai tekneyle Irak açığında iki tankeri vuruyor, Ajans’ın anlık etkisi sıfırlanıyor. Körfez çıkışlı petrolün, küresel toplam arz içindeki oranının 1973 ve 1979 krizlerindekinin altında olması durumu hafifletmiyor, yaklaşık beşte birlik eksilme, bugün esnek olmayan talep karşısında fiyatları fırlatıyor. Benzer tablo, karşılaştırılabilir oranlarla, doğal gaz arzında da yaşanıyor. Rafine ürünler, madenler ve gübre tabloya ekleniyor. İki taraflı savaş, bölgesel güvenlik zafiyetini, o da küresel enerji darboğazı – enflasyon – resesyon beklentisi sarmalını tetikliyor, her geçen gün beklentileri daha da olumsuzlaştırıyor.
ABD-İsrail ikilisi ise bombardımanlarını, hedefleri genişleterek sürdürüyorlar. İran rejiminin, silahlar sustuğu anda kendisini ne ölçü ve nitelikte kötü durumda bulacağı, kendisi üzerindeki zaman baskısının özünü oluşturuyor. Ancak, savaşın durması, huzur ve iş bozma manivelalarını da kullanamayacağı anlamına geliyor. Bu nedenle, “nuisance” değerini ileriye dönük sonuca nasıl tahvil edebileceğini düşünüyor.

Çatışmasızlık koşulları

İran rejimi için ayakta kalmak, üçüncü bir ABD-İsrail saldırısına uğramamak ve savaşın ardından ülke denetimini sağlayamayacak ölçüde tükenmemek belirleyici olacak. Ayrıca savaş kendi petrol ihracını da engelliyor.

ABD için, rejimin nükleer program ve güç yansıtma kapasitesinin tahribi ve bu gücün dayandığı ekonomik ve kurumsal hayatiyeti zaafa uğratmak öncelikli savaş hedefleri. Enerji darboğazıyla başlayan küresel ekonomik bozulma sarmalını durdurmak ve ülkede ara seçimlere uzanan süreçte amacı giderek daha yaygın olarak sorgulanan savaşı ve görülmeye başlanan ekonomik etkilerini olabildiğince çabuk geride bırakmak ise askeri hedeflere zaman çerçevesi örüyor.

İsrail’in hedefleri, ABD’ninkilerden ayrışmaya başlıyor. Savaşın bölge ve dünyaya yansımaları pek umurunda değil. Yükünün kendi sırtında olmadığını düşünüyor. Ancak, zaman baskısı keyfini kaçırıyor. İran rejiminin ömrünü kısaltmak adına elinden geleni şimdi yapmaya çalışıyor. Rejim değişikliği söyleminin tek istikrarlı sahibi haline geliyor.

Trump’ın birbiriyle çelişen beyanlarını ve ani karar değiştirme huyunu denkleme katmak gerekiyor. Dar çıkar algısı ile sabırsızlığının kesiştiği bir noktaya, genel faturanın büyüdüğü ortamda daha çabuk gelebileceği de hesaba katılmalı. Bu ortamda, stratejik hazırlığın yetersizliği kendisini her gün biraz daha fazla gösteriyor. Geçen hafta Kore Cumhuriyeti’nde konuşlu Patriot bataryalarının ve Japonya’da konuşlu deniz piyade çıkarma grubunun bölgeye taşınması kararı, keza Kharg’ın ele geçirilmesi fikri, baştan yapılmış planların ya yetersizliğini ya da değiştirilmekte olduğunu gösteriyor. Bu intikallerin -özellikle ikinci bahiste- zaman alacağı, dolayısıyla mevcut savaş denklemini de pek etkilemeyeceği görülüyor. Ne var ki bunlar, Trump’ın kendi çıkış yolu için seçenek arayışında olduğunun da işaretleri. Hürmüz’ün açılması işini, NATO’nun hayatiyetini ve Ukrayna’nın savunmasını da sorgulayacak ölçüde kaba bir pazarlıkla başkalarının sırtına yükleme teşebbüsüne (Hürmüz Boğazı, donanma koruması eksikliğinden değil, her tür geminin uzaktan kolayca hedef olabilmesinden dolayı kapalı) indirgemesi, Trump’ın ağzından baklayı çıkartmasının çok da uzak olmayabileceğini düşündürüyor.

Kendilerinin görüşme arayışında olmadığını vurgulayan İran yönetimi, aslında savaşın bitmesini istiyor, ancak kendisi bunu talep etmiş olmak istemiyor. İran’ın, 12 gün savaşının, ABD ve İsrail’in koşulsuz ateşkese zorlanması üzerine sona erdiğini ileri sürdüğü de hatırlanacaktır. Bu kez daha kapsamlı bir izah da bulabilir. Rejimin ayakta olduğunu, nükleer programın olduğu yerde durduğunu, Körfez’in ABD’ye güvenmemesi gerektiğini gördüğünü, genel olarak komşuların (Türkiye dahil) ulusal savunma zafiyetlerinin yoklanabildiğini ve ABD’nin pes ettiğini söyleyebilir.

Ya sonra

İran rejimi için daha büyük sorun sonra başlayacak.

Tükenmiş askeri kapasite, harabeye dönüşen ekonomi, aradaki köprüleri attığı bölge, ABD yönetiminin vizyonsuzluğunu eleştirdiği kadar İran rejimini artık hoşgörüyü hak etmeyen jeopolitik çıban başı olarak gören çok sayıda ülke savaşın doğrudan götürüleri olacak.

Ama asıl sorun olduğu yerde duruyor. ABD ve İsrail, İran rejimini zayıflatmak için saldırmadı. Rejimin esasen çok zayıflamış olmasından istifade etmek istedi. İran rejiminin, halk hareketine karşı şimdiden almakta olduğu yoğun tedbirler ve verdiği gözdağı kendi varolma sorununun canlılığını teyid ediyor. Tekrar kitlesel kıyıma varabilecek şiddet uygulama kapasitesinden başka pek bir enstrümanının da kalmadığı görülüyor.

Devrim Muhafızları’nın, yeni Yüksek Lider’in görünür olmamasıyla, profilinin daha da yükseldiği bir zaman kesitindeyiz.  Ancak, esasen başından beri kural, bu özel amaçlı ordunun rejimin nihai savunma hattını oluşturmasıydı. Bu gücün bu denli öne çıkması, rejimin gücünü değil, gerisinde fazla bir şey kalmadığını gösteriyor. Rejimin ayrıntılandırılmış kurumsallığı, aslında aynı erkin döne döne içeriden kendisini yeniden sıralandırmasından başka birşey değil.  

(16 Mart 2026) 

İlgili Yazılar

Filistin-İsrail: Kudüs Yine Merkezde

13 Mayıs 2021

Kudüs’te başlayan ve Gazze ile İsrail’e yayılan olaylar, İsrail’in Filistin topraklarını işgali şemsiyesi altında, iç içe geçmiş gelişmeler neticesinde yaşanan  patlamanın sonucudur.

 

İki devletli çözüm ve başkenti Doğu Kudüs olan Filistin devleti İsrail-Filistin meselesinin çözümünün temeliydi. Trump, “yüzyılın anlaşması” olarak tanımladığı çok tartışmalı bir hamleyle, Arap-İsrail/Filistin-İsrail  ihtilafında yeni bir sahne kurdu. Damadının koordinasyonunda oluşturulan bir paket çerçevesinde İsrail’in BAE, Bahreyn, Fas ve Sudan’la diplomatik ilişki kurması da sağlandı. “Filistinlilerin haklarının ve topraklarının verilmesi karşılığında tanıma” temelindeki Arap Barış Planı bir kenara konuldu.

 

İsrail, Trump dönemindeki dış politika kazanımlarına mukabil içeride oldukça sıkıntılı bir dönemden geçmekte.  2009’dan beri Başbakan olan Netanyahu yargıya intikal etmiş olan yolsuzluk ve suistimal suçlamalarıyla karşı karşıya.  İsrail’de son iki yıl içinde dört seçim yapıldı ve halen hükümet kurulamadı. Sonuncusu Mart ayında yapılan seçimlerde Netanyahu’nun lideri olduğu Likud en fazla sandalyeyi (30) kazanmasına mukabil, 120 sandalyeli Parlamentoda hükümeti kurabilmek için gerekli 61 sandalyeyi sağlayacak koalisyonu oluşturamadı.

 

Filistin tarafında 22 Mayıs ve 31 Temmuz’da sırasıyla milletvekili ve başkanlık seçimleri yapılacaktı. Ama Filistin siyaset sahnesi de gayet karışık.  El Fetih içindeki kaynamalar, Arafat’ın yeğeni Nasır Kidwa ile hapisteki Barguti’nin  hazırladığı ortak liste ve Hamas Filistin Devlet Başkanı Abbas’ı zorluyor, iktidar elinden gidebilir. Bu ortamda,  Filistin Yönetimi 29 Nisan’da yaptığı açıklamada, seçimlerin ertelendiğini duyurdu. İsrail’in Doğu Kudüs’te seçim yapılmasına izin vermemesini gerekçe olarak gösterdi.

 

Şeyh Cerrah’daki Filistinli ailelerin tahliyeleri meselesi de son yaşananların fitilini ateşleyen olay oldu. 1948 savaşından sonra yurtlarından edilen bazı Filistinli aileler, Doğu Kudüs’ün o dönem idaresini elinde bulunduran  Ürdün ile BM’nin mültecilerle ilgili kuruluşu arasında varılan mutabakatla, Şeyh Cerrah semtine  yerleştirildiler. 1967 savaşında Kudüs’ün tamamı İsrail tarafından ele geçirilince, bölgedeki şartlar da değişti. 1972’de bir grup Yahudi yerleşimci, Filistinli ailelerin Şeyh Cerrah’ta yaşadıkları arazi üzerinde hak iddia ettiler, bazıları da buralardaki kimi evlere zorla yerleştiler. İsrail mahkemelerinde başlatılan uzun hukuki süreç sonunda Filistinlilerin evlerini tahliye etmeleri kararı çıktı. Filistinliler evlerinden ve arazilerinden çıkmamakta direniyor. Konu İsrail Yüksek Mahkemesinde.

 

İslam’ın en kutsal mekanlarından biri olan Harem-i Şerif’in yönetimi,  Kudüs İslam Vakfı’ndadır. Harem’in ana girişlerinde İsrail polisi ve Filistinli görevliler bulunur ama içerideki güvenlik Vakfa bağlı görevlilerin sorumluluğudur. Buna mukabil, aşırı Yahudi gruplar buralara girip gösteri yapabiliyor,  İsrail güvenlik güçleri her daim giriyor. Son olarak birkaç gün önce Aksa Camine girdiler, gaz bombası da kullandılar. Harem-i Şerif ve Doğu Kudüs yine savaş alanına döndü. Olaylar yayıldı, Gazze İsrail tarafından uçaklarla ve füzelerle vuruldu, sivillerden de çok sayıda can kaybı meydana geldi, yerleşim yerleri yıkıldı. Gazze’den de Tel Aviv, Aşkelot, Aşdod ve Kudüs’ün dış mahallerine füze atıldı, bu saldırılar neticesinde de  can kayıpları yaşandı.

 

Hamas’ın Gazze’den İsrail’in çeşitli şehirlerine ve bu kadar çok sayıda füze atmayı başarmış olması İsrail’in güvenlik kalkanı açısından yeni ve çok sorunlu bir konu olarak ortaya çıktı. Bu kadar çok sayıda füzenin nasıl sağlanabildiği, füzenin kendisinin veya yerinde üretim için gereken materyalin Gazze’ye nasıl sokulabildiği, İsrail güvenlik birimlerinin bu durumu nasıl fark edemediği, İsrail’in koruma kalkanı Demir Kubbe’nin niye açık verdiği soruları İsrailli yöneticileri herhalde tedirgin etmektedir.

 

İsrail nüfusu 9 milyon civarındadır ve bunun 2 milyonu Arap asıllı yani Filistinli İsrail vatandaşıdır.  Bu insanlar en son ikinci İntifada’da bazı yerlerde protesto gösterileri yapmışlardı. İsrail vatandaşı Filistinliler bu defa şiddet de kullanarak tepki gösterdiler. Tel Aviv’e 15 km mesafede Lod şehrinin 77 bin civarında nüfusunun yaklaşık yüzde 30’u  Arap asıllı İsraillilerden oluşmaktadır.  Araplar, bir Sinagog ve işyerlerini ateşe verdiler. Yahudiler de yoldan geçen Araplara saldırdılar. Ortalık savaş alanına döndü. Şehirde olağanüstü hal ilan edildi. Ramla ve Akra gibi Yahudilerin ve Arapların bir arada yaşadığı şehirlerde de çatışmalar yaşandığı haber veriliyor. Bu gelişmeler İsrail devleti bakımından özellikle endişe verici.

 

Olaylar karşısında, Arap Ligi’nin, yine etkisiz, ama yapmış olmak için yapılan bir açıklaması oldu. BM Genel Sekreteri endişe beyan etti ve şiddete son verilmesi çağrısında bulundu. BMGK konuyu görüşmek için toplandı ama ABD’nin müdahalesi nedeniyle ortak açıklama yapılamadı. Görünen o ki, Demokrat Biden da İsrail’i gereğinden fazla üzmek istemiyor.

 

Türkiye’den bu tür konularda her zamanki resmi açıklama noktalarından çok sert tepkiler geldi.  TBMM de ortak açıklama yaptı. Sokağa çıkma yasağına rağmen, Ankara ve İstanbul başta olmak üzere İsrail Temsilciliklerinin önünde toplanan binlerce kişi protesto gösterisi gerçekleştirdi. Dışişleri Bakanlığı İsrail’i kınadı, Dışişleri Bakanı da Riyad ziyaretinde yaptığı açıklamada “hep böyle kınıyoruz ama ümmet adım atmamızı bekliyor” dedi. “Uluslararası koruma gücü gönderilmesi dahil koruma mekanizması oluşturulması amacıyla çalışmaların hızlandırılması” çağrısında bulundu.

 

Bundan üç yıl önce, 22 Mayıs 2018’de, bakan Çavuşoğlu partililerinin katıldığı bir toplantıda ABD Büyükelçiliğinin Kudüs’e taşınması sonrasında çıkan olayları konu alan bir konuşma yapmıştı. Birkaç siyaset yorumcusu tarafından “tarihi ve efsane” olarak nitelenen bu konuşmasında aynen şöyle demişti: “….ve ilk defa İslam dünyası bir karar aldı. Filistinli kardeşlerimizin, Kudüs’ün korunması için oraya uluslararası bir güç göndereceğiz ve bundan sonra İsrail istediği zaman Filistinli kardeşlerimize saldıramayacak. Ve çok daha önemli bir şey, ilk defa, Kudüs’ün statüsünü ihlal edecek ve oraya Büyükelçiliğini taşıyacak ülkelere karşı hangi yaptırımları uygulayacağız, buna çalışıyoruz. Bundan sonra yaptırım var, önlem var. Susmayacağız, bundan sonra, sadece kınamayacağız, bundan sonra karşı adımlarımızı atacağız ve bunların atacağı yanlış adımların da önüne geçeceğiz”. İsrailliler ve Büyükelçiliklerini Kudüs’e taşımış olan ülkeler bu konuşmadan bihaber olmalı ki, fütursuzca davranmaya devam edebiliyorlar…

 

Netanyahu iç siyasette karşılaştığı zorluklar karşısında, İsrail halkında her zaman var olan derin güvenlik kaygılarını istismar etmek, aşırı sağcılar ile  radikal Yahudileri etrafında toplamak ve taraftarlarını konsolide edebilmek peşinde. Bunu da, “ne yaparsam İsrail’in güvenliği için” ve “İsrail’in güvenliğini ancak ben sağlarım” ambalajıyla İsraillilere sunuyor.  Sivil yerleşimlerin vurulduğu, çocukların öldürüldüğü ve insan onurunun hiçe sayıldığı bir ortamdan ne İsrailliye, ne Filistinliye hayır gelmez.  İsrail’in güvenlik içinde varlığını sürdürmesi, Filistinlilerin cesetleri ve hakları üzerinde inşa edilen bir sistemle sağlanamaz. Filistinlilerin hakları verilmeli, İsrailliler de güven içinde yaşayabilmelidir. Başka çözüm olamaz.

 

Her iki taraftan aklı başında insanlar, gerçek vatanseverler, şiddetin, akan kanın durdurulması ve iki devletli çözüm temelinde bir anlaşma sağlanabilmesi için kolları sıvamalıdır. Meydanı siyaset simsarlarına ve ideoloji bağımlılarına bırakmayın.

AB ZİRVESİNDEN TÜRKİYE ZIRVASI

27 Mayıs 2024

Gecikmiş bir yazı ama AB sözkonusu olunca “never too late”……..

AB üyelerinin ve kurumlarının muhteşem, yani çoğu uyduruk liderleri geçtiğimiz Nisan ayında, Konsey formatında toplanıp büyük kararlar almışlar. Zirve belgesinde Türkiye hakkında bir bölüm de varmış. Eskiden AB’nin Türkiye ile ilgili kararları, metinleri kamu oyumuzun ilgisini çeker, günlerce tartışılırdı. AB ile ilişkimizde ilerleme olmadığı için o ilgi kalmadı. Ben bile, yıllarca AB konusuyla içli dışlı olmama karşın, son Zirve kararlarına bakmadım. Birkaç uzman arkadaşımızın makalelerini okumakla yetindim. AB güneşinin altında bizim için yeni bir şey olmadığı anlaşılıyor.

Bugünlere geleceğimiz 2004’de, 2005’de belliydi. Brüksel’deki AB görevimden ayrılırken, Türkiye – AB ilişkilerinin geleceğine ilişkin görüşümü soran basın mensubu arkadaşlarıma “Önce tarama, sonra beni arama” demiştim. Avrupa’da sağ yükseliyordu, Yunan / Kıbrıslı rum bahanelerini kullanarak ilk fırsatta bize çelme takacakları belliydi. Bizim taraftaysa AB işini içselleştirmiş kesim çok dardı. AB’ne girersek ahlaki çöküntü yaşayacağımızı öne süren, ya da bölüneceğimizi, Ege’de Kıbrıs’ta yaşamsal ödünler verececeğimizi söyleyen çok politikacı, çok asker ve sivil bürokrat tanıdım.  2006 sonunda Sarkozy / Merkel ikilisi, Kıbrıs sorununun Gümrük Birliği ile birkaç yönünü bahane ederek bize çelmeyi taktılar. Oysa, Gümrük Birliği ile ilgili bir ticari ihtilaf olarak tanımladıkları bu sorunu Dünya Ticaret Örgütü’nü götürürek çözebilirlerdi. Kofi Annan planına hayır diyen tarafın Kıbrıs rumları olduğuna da unutuverdiler.

Ankara’nın, Kıbrıs konusunda ödün vermesi söz konusu değildi. “AB sürecimizin ilerlemesi siyasal nedenlerle engellense bile biz AB standartlarına uyum çalışmamızı sürdüreceğiz. Çünkü bu standartlar bizim kendimiz için gereklidir.” şeklinde bir tutum sözsel düzeyde benimsendi. Gel gelelim, özellikle insan hakları, demokrasi ve hukuk devleti alanlarında ilerleme gereksinimini iktidar kesimi içselleştirmemiş olduğu için AB standartlarına uyum çalışmaları aksamaya başladı. Birkaç yıl içinde bu alanlarda hepimizin bildiği gerileme sürecine girildi. Türkiye – AB ilişkileri de ölgünleşti. O kadar ki, bizim aday ülke olduğumuz belgelerde bile pek vurgulanmıyor. Bir mülteci deposu olarak değerlendiriliyoruz. Yunan / Kıbrıs Rum taleplerini kabul edersek iyi ilişkiler kurulabilecek bir komşu olarak görülüyoruz.

Sorarsanız AB’lilere, “neden böyleyiz?, “Eh! kriterleri yerine getirmiyorsunuz ki!” yanıtını alırsınız. Doğrudur bizim muktedirlerin AB kriterlerini benimsemeye niyetlerinin olmadığı, ama kazın ayağı öyle değil. Anlı şanlı bir Fransız sağcı politikacının sözlerini hiç unutmuyorum: “AB kriterlerini yerine getirebilirsiniz. Ancak kriterlerin hepsini karşılasanız bile sizi üye yapmayız. Çünkü AB demek, Fransa – Almanya demek. Türkiye girerse üçüncü güç olur. Bunu istemiyoruz.” Durum budur.

Türkiye’de demokrasiyi içselleştirmiş bir siyasal hareketin iktidara gelmesi de AB’ne egemen bu gerici anlayışın işine gelmez. Çünkü öyle bir hareket, AB kriterlerini karşılayacak, karşı tarafın elinde Türkiye’ye karşı kullanacak kart olarak sadece Yunan / Kıbrıs Rum talepleri kalacaktır. O taleplerin temellerinin zayıf olduğunu AB’de herkes iyi bilmektedir. O taleplerle ilgili tartışmayı, bizim gerçek diplomatlarımıza karşı AB tarafının kazanması olanakdışıdır. Ancak, AB’nin Yunan / Kıbrıslı rum ikilisine dönüp “yeter artık”  demesini sağlayacak koşulların oluşturulması çok boyutlu bir diplomatik kampanya gerektirecektir.

Öyleyse ne yapacağız bu AB’yi?  Kendimizi onlara beğendirmek için çırpınmayacağız. İnsan hakları, demokrasi ve hukuk devletini kendimiz için güçlendireceğiz. Kaldı ki, Gazze sorunu nedeniyle AB ve üyelerinin bir kısmı bu alanlarda kötü sınav vermektedir. Çifte standartlılığın ötesinde iki yüzlülük yapıyorlar. AB değerlerini şimdiki AB’ye karşı savunacak güçte olabilmemiz gerekir.

Öte yandan, işçilerin serbest dolaşımı faslının tarama raporunu Komisyon bize hâlâ iletmemişse vize muafiyeti konusunda ne yaparsak yapalım, bu aşamada gelişme beklenmesini gerçekci bulmuyorum.

Gümrük birliğinin güncellenmesi elbette iyi olur, ihtiyaçtır, ama bu konunun Kıbrıs yönünü güvenceye almadan müzakerelere başlamak sürecin sonunda bizim köşeye sıkıştırılmamıza yol açar. AB 2006 sonunda aleyhimize aldığı kararı tersine çevirmedikçe ilişkilerimizin gelişmesi güç görünmektedir. Ancak, AB standartlarına uyum çalışmalarını sürdürmemizin önünde hiç bir  engel bulunmamaktadır. AB – Türkiye ilişkileri için de yeni bir statü aramaya gerek yok. Adaylık statüsü kalsın. Başka bir ilişki modeli müzakeresine girersek zararlı çıkabiliriz.

AKP döneminde ilişkiler böyle sürüp gidecek gibi görünüyor. AB’nin, Türkiye’yi kol mesafesinde tutmasını sağlayan bu gidişten yakındığı söylenemez. Umarım bir erken seçim yoluyla yeni bir iktidar döneminde demokrasisi ve ekonomisi gelişecek bir Türkiye, AB ‘nin aklının başına gelmesine yardımcı olacaktır. AB ile  Türkiye’nin birbirine olan ihtiyacı stratejiktir. Biz bunu daha kolayca görebiliriz, ama AB’nin sağcılaştıkça işi zor… Gene de, gün ola, harman ola…

@2026 – Ankara Politikalar Merkezi

Yayın Politikamız:
Ankara Politikalar Merkezi üyelerinin veya web sayfamızda yazıları çıkan APM üyesi olmayan kişilerin, APM web sayfasında yayınlanan yazılarında veya APM üyelerinin diğer mecralarda açıkladıkları görüşleri şahsi görüşleri olup Ankara Politikalar Merkezini bağlamaz. APM adına, yalnızca Yönetim Kurulu veya Yönetim Kurulu tarafından yetkilendirilmiş Yönetim Kurulu üyeleri açıklama yapabilir, APM’yi bağlayan açıklama veya görüşleri ifade edebilir.